<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss version="2.0" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom" xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/">
<channel>
<title>DuckDik Blog</title>
<link>https://duckdik.com/blog/gl/</link>
<atom:link href="https://duckdik.com/blog/gl/feed.xml" rel="self" type="application/rss+xml"/>
<description>Artigos informativos sobre o que miden os wearables, que significan as súas cifras, os últimos avances en sensores e como a intelixencia artificial axuda a entender o sono, a recuperación e a saúde diaria. Sen xerga.</description>
<language>gl</language>
<lastBuildDate>Mon, 16 Nov 2026 10:29:48 +0000</lastBuildDate>
<image><url>https://duckdik.com/assets/logo.png</url><title>DuckDik Blog</title><link>https://duckdik.com/blog/gl/</link></image>
<item>
<title>Como conta os teus pasos unha pulseira sen pantalla</title>
<link>https://duckdik.com/blog/gl/como-conta-os-teus-pasos-unha-pulseira/</link>
<guid isPermaLink="true">https://duckdik.com/blog/gl/como-conta-os-teus-pasos-unha-pulseira/</guid>
<pubDate>Mon, 16 Nov 2026 08:00:00 +0000</pubDate>
<description>Un peite de silicio máis pequeno ca unha lentella converte o vaivén do teu brazo en pasos. Así funciona, por que falla e de onde saen os 10.000.</description>
<content:encoded><![CDATA[<h2 id="un-sensor-mais-pequeno-ca-unha-lentella">Un sensor máis pequeno ca unha lentella</h2>
<p>Dentro dunha pulseira sen pantalla hai un obxecto diminuto que traballa sen descanso as 24 horas: o acelerómetro. Mide menos ca unha lentella e, aínda así, sabe en todo momento cara a onde e con que forza se move o teu brazo. Del saen os pasos do día, boa parte das fases do sono e a pista para saber se estás quieto ou camiñando.</p>
<p>Non hai rodas nin péndulos, como nos podómetros de hai décadas. Hai unha estrutura de silicio con forma de peite, con dentes máis finos ca un pelo, suspendida sobre resortes microscópicos. Cando moves o pulso, esa peza desprázase unha fracción de micra por pura inercia, igual que o teu corpo vai cara a diante cando o autobús frea. Ao moverse, cambia a distancia entre os dentes e unhas placas fixas, e con ela unha pequena carga eléctrica. O chip traduce ese cambio nunha cifra de aceleración.</p>
<h2 id="tres-eixes-e-a-gravidade-sempre-presente">Tres eixes e a gravidade sempre presente</h2>
<p>O sensor non mide nunha soa dirección, senón en tres: adiante e atrás, aos lados, e arriba e abaixo. E sempre nota unha forza aínda que esteas inmóbil: a gravidade. Iso permítelle saber tamén a orientación do teu brazo. Se o pulso está coa palma cara arriba sobre a mesa ou colgando xunto ao cadril, a gravidade «cae» sobre un eixe distinto.</p>
<p>Para non esgotar a batería, o sensor toma unhas decenas de mostras por segundo e un pequeno procesador resume os datos antes de envialos ao móbil. Esa é unha das razóns polas que unha pulseira sen pantalla pode aguantar semanas cunha soa carga.</p>
<h2 id="como-se-converte-un-vaiven-nun-paso">Como se converte un vaivén nun paso</h2>
<p>Cando camiñas, cada pisada produce un pequeno golpe e o brazo balancéase cun ritmo moi regular. No sinal do acelerómetro iso vese como unha sucesión de picos, case como as ondas na beira. O algoritmo fai tres cousas: suaviza o sinal para quitar tremores, busca os picos que superan certo limiar e comproba que chegan cunha cadencia crible, máis ou menos entre un e tres pasos por segundo.</p>
<p>Ese último filtro é clave. Un único movemento brusco non conta. Para que a pulseira comece a sumar, necesita ver varios picos seguidos cun ritmo estable. Por iso, ás veces, os primeiros pasos despois de te ergueres da cadeira non aparecen ata que levas uns segundos andando: o sistema agardaba confirmar que de verdade camiñabas.</p>
<h2 id="os-pasos-fantasma-e-os-pasos-perdidos">Os pasos fantasma e os pasos perdidos</h2>
<p>Ningún contador é perfecto. Hai movementos que se parecen moito a camiñar: aplaudir, bater ovos, lavar os dentes ou ir en coche por unha estrada con fochancas. Os algoritmos intentan descartalos, pero algún cólase.</p>
<p>Tamén ocorre o contrario. Se empurras un carro da compra ou levas as mans nos petos, o brazo apenas se balancea e a pulseira pode perder parte dos pasos.</p>
<p>Por iso a pulseira e o móbil case nunca coinciden. O teléfono, no peto, sente o golpe do cadril; a pulseira, o vaivén do brazo. Ningún mente: cada un mira o mesmo paseo desde un sitio distinto. O útil é comparar cada aparello consigo mesmo, día tras día.</p>
<h2 id="a-orixe-dos-10000-pasos">A orixe dos 10.000 pasos</h2>
<p>E de onde sae a famosa meta diaria? De Xapón, en 1965. Ao ano seguinte dos Xogos Olímpicos de Toquio, a empresa Yamasa lanzou o primeiro podómetro de consumo, o «manpo-meter», que significa algo así como «medidor de 10.000 pasos». Chamábase así porque se sumaba a unha campaña popular que animaba a camiñar dez mil pasos ao día: uns sete quilómetros con pasadas de 70 centímetros. Non saíu de ningún laboratorio.</p>
<p>A ciencia tardou décadas en poñerlle números. Unha gran análise publicada en 2025 en The Lancet Public Health, que reuniu 57 estudos, observou que pasar de 2.000 a 7.000 pasos diarios se asocia a un 47 % menos de risco de morte por calquera causa. A partir de aí, a mellora continúa, pero cada vez máis amodo. Os dez mil seguen sendo un bo obxectivo para quen xa é activo, aínda que non son unha fronteira máxica.</p>
<p>Fai a proba esta semana: conta cen pasos en voz baixa durante un paseo e mira despois cantos sumou a túa pulseira. Descubrirás que fino é o teu contador e, de paso, canto se balancea o teu brazo ao andar.</p>]]></content:encoded>
<category>pasos</category><category>acelerómetro</category><category>sensores</category><category>como funciona</category>
<enclosure url="https://duckdik.com/blog/img/2026-11/pulsera-cuenta-pasos-acelerometro-8e1edcc2.webp" type="image/webp" length="0"/>
</item>
<item>
<title>A sesta non é tan española nin nos quita tanto sono</title>
<link>https://duckdik.com/blog/gl/sesta-europa-datos-2026/</link>
<guid isPermaLink="true">https://duckdik.com/blog/gl/sesta-europa-datos-2026/</guid>
<pubDate>Tue, 10 Nov 2026 08:00:00 +0000</pubDate>
<description>Un de cada cinco dorme a sesta cada semana, os alemáns case tanto coma os españois, e unha sesta longa apenas acurta a noite: datos de 4.289 sestas en cinco países.</description>
<content:encoded><![CDATA[<p>A sesta ten fama de española, pero os datos contan unha historia diferente. En Alemaña dórmese case tanta sesta coma en España, os portugueses son os que máis alongan os seus descansos e o domingo é o día favorito dos europeos para botar unha cabezada.</p>
<p>Estas son algunhas das conclusións dun estudo realizado por DuckDik, a empresa española de pulseiras de benestar, que analizou <strong>4.289 sestas rexistradas por 1.205 usuarios</strong> de España, Italia, Francia, Alemaña e Portugal durante os últimos 60 días.</p>
<p>Os resultados cuestionan algúns tópicos. Sete de cada dez participantes durmiron polo menos unha sesta durante os dous meses analizados e un de cada cinco faino, como mínimo, unha vez por semana.</p>
<p>España encabeza a clasificación, cun 23 % de usuarios que dormen a sesta semanalmente, pero as diferenzas con outros países son menores do que cabería esperar. Italia acada o 20 %, Alemaña o 19 % e Francia o 18 %. Portugal, cun 11 %, é o país onde menos se practica, aínda que as súas sestas son as máis longas.</p>
<p>«Sempre pensamos que a sesta era un costume moi dos españois, pero resulta que os alemáns dormen case tantas coma nós. Quizais a sesta sexa moito máis europea do que imaxinabamos», sinala Alberto Lorente, cofundador e CEO de DuckDik.</p>
<h2 id="o-domingo-e-o-rei-da-sesta">O domingo é o rei da sesta</h2>
<p>A sesta típica dura 40 minutos, aínda que moitos se toman o descanso con máis calma. O 38 % supera os 45 minutos e unha de cada dez prolóngase máis de hora e media.</p>
<p>Os italianos e os franceses son os máis breves, con sestas de entre 35 e 36 minutos de duración típica. Os portugueses, aínda que botan menos sestas, son os que máis as alongan.</p>
<p>O día da semana tamén inflúe. <strong>O domingo é o gran día da sesta:</strong> rexístrase unha no 12 % dos domingos analizados, fronte a aproximadamente o 8 % dos días laborables.</p>
<p>En Italia, a frecuencia das sestas case se duplica durante a fin de semana. En España, en cambio, a diferenza é menor, porque os españois tamén son os que máis recorren a este descanso entre semana.</p>
<p>A idade marca outra diferenza. A partir dos 65 anos, un de cada tres usuarios dorme a sesta semanalmente, aínda que os seus descansos adoitan ser máis curtos. Os menores de 35 anos, pola contra, son os que fan as sestas máis longas.</p>
<h2 id="e-se-a-sesta-non-nos-quitase-tanto-sono-pola-noite">E se a sesta non nos quitase tanto sono pola noite?</h2>
<p>Un dos achados máis interesantes do estudo ten que ver cunha preocupación habitual: o medo a que durmir pola tarde impida descansar ben pola noite.</p>
<p>Para investigalo, DuckDik comparou as noites de cada usuario despois dunha sesta de máis de 45 minutos coas súas propias noites sen sesta, tendo en conta o mesmo día da semana.</p>
<p>O resultado foi rechamante: <strong>despois dunha sesta longa, os participantes durmiron de media apenas seis minutos menos pola noite</strong>. A hora de deitarse practicamente non cambiou.</p>
<p>En España a diferenza foi algo maior, cuns 13 minutos menos de sono nocturno.</p>
<p>Isto non significa que unha sesta longa nunca prexudique o descanso, pero si cuestiona a idea de que durmir pola tarde necesariamente nos arruína a noite. Nos usuarios analizados, a redución media do sono nocturno foi pequena.</p>
<p>«Hai moita xente que evita a sesta porque cre que despois non vai durmir. O curioso é que os nosos datos mostran unha diferenza de apenas uns minutos. Cada persoa é distinta e o importante é descubrir como responde o teu propio corpo», explica Lorente.</p>
<h2 id="dous-meses-de-sestas-en-cinco-paises-europeos">Dous meses de sestas en cinco países europeos</h2>
<p>O estudo realizouse a partir de datos agregados de 1.205 usuarios de pulseiras DuckDik entre o 9 de setembro e o 8 de novembro de 2026. En total, analizáronse 4.289 sestas de polo menos 20 minutos de duración.</p>
<p>Trátase dunha análise observacional que describe os hábitos dos participantes, sen pretender representar o conxunto da poboación europea nin establecer relacións de causa e efecto. Para protexer a privacidade, só se publican resultados correspondentes a grupos de polo menos 50 persoas.</p>
<p>O informe completo e a metodoloxía están no anexo de abaixo e na <a href="https://duckdik.com/gl/prensa/notas/siesta-europa-2026/">nota de prensa</a>.</p>
<h2 id="anexo-datos-por-pais-e-metodoloxia">Anexo: datos por país e metodoloxía</h2>
<table>
<thead>
<tr>
<th>País</th>
<th>Persoas</th>
<th>Sesta polo menos 1 vez por semana</th>
<th>Algunha sesta en 60 días</th>
<th>Duración típica</th>
</tr>
</thead>
<tbody>
<tr>
<td>España</td>
<td>459</td>
<td>23 %</td>
<td>75 %</td>
<td>40 min</td>
</tr>
<tr>
<td>Italia</td>
<td>286</td>
<td>20 %</td>
<td>70 %</td>
<td>36 min</td>
</tr>
<tr>
<td>Alemaña</td>
<td>258</td>
<td>19 %</td>
<td>67 %</td>
<td>40 min</td>
</tr>
<tr>
<td>Francia</td>
<td>112</td>
<td>18 %</td>
<td>65 %</td>
<td>35 min</td>
</tr>
<tr>
<td>Portugal</td>
<td>90</td>
<td>11 %</td>
<td>64 %</td>
<td>43 min</td>
</tr>
</tbody>
</table>
<p><strong>Días con sesta segundo o día da semana:</strong> entre o 7,5 % e o 8,1 % de luns a venres, 9,7 % o sábado e 12,0 % o domingo. Entre semana e na fin de semana: España do 9,1 % ao 11,7 %, Italia do 7,0 % ao 11,5 %, Alemaña do 7,8 % ao 9,8 % e Francia do 5,9 % ao 8,4 %.</p>
<p><strong>Sesta e noite seguinte:</strong> para cada persoa compárase a noite posterior a unha sesta de máis de 45 minutos coas súas propias noites sen sesta do mesmo día da semana (domingo con domingo, martes con martes), en 497 persoas dos cinco países.</p>
<p><strong>Metodoloxía:</strong> datos agregados diarios que a app DuckDik sincroniza coa conta do usuario (nunca sinais en bruto), do 9 de setembro ao 8 de novembro de 2026. Inclúense persoas con polo menos 21 días con rexistro; o país é o máis frecuente de cada persoa. «Sesta semanal» significa polo menos unha sesta por cada sete días con rexistro. Só se contan sestas de 20 minutos ou máis que a app recoñece ou que a persoa confirma. Cifras propias só con 50 persoas ou máis por grupo; o grupo de maiores de 65 anos reúne 79 persoas. Noites válidas: entre 3 e 14 horas de sono, con hora de deitarse entre as 19:00 e as 06:00. Estudo observacional: describe esta mostra de usuarios de DuckDik, non toda a poboación.</p>]]></content:encoded>
<category>sono</category><category>sesta</category><category>datos</category>
<enclosure url="https://duckdik.com/blog/img/2026-11/siesta-europa-2026-cover-9764c2cf.webp" type="image/webp" length="0"/>
</item>
<item>
<title>Como sabe a túa pulseira que estás estresado sen preguntarche</title>
<link>https://duckdik.com/blog/gl/como-sabe-a-tua-pulseira-que-estas-estresado/</link>
<guid isPermaLink="true">https://duckdik.com/blog/gl/como-sabe-a-tua-pulseira-que-estas-estresado/</guid>
<pubDate>Mon, 09 Nov 2026 08:00:00 +0000</pubDate>
<description>A túa pulseira non che le a mente: escoita as diminutas diferenzas entre latexos. Así converte a HRV nunha cifra de estrés, e isto é o que non pode saber.</description>
<content:encoded><![CDATA[<h2 id="un-corazon-que-non-e-un-metronomo">Un corazón que non é un metrónomo</h2>
<p>Pon dous dedos no pulso e conta. Parece que o corazón latexa coa regularidade dun reloxo, pero non é así. Se medísemos o tempo exacto entre un latexo e o seguinte, veriamos que cambia sen parar: 850 milisegundos, logo 910, logo 870… Esas diferenzas, de apenas unhas centésimas de segundo, teñen nome: variabilidade da frecuencia cardíaca, ou HRV polas súas siglas en inglés. E son a pista principal que usa unha pulseira para saber se estás en tensión.</p>
<p>O curioso é que un corazón relaxado é <em>máis</em> irregular, non menos. Cando inspiras, o pulso acelérase un pouco; cando expiras, frea. Ese vaivén, chamado arritmia sinusal respiratoria, é normal e sinal dun sistema ben afinado.</p>
<h2 id="o-acelerador-e-o-freo">O acelerador e o freo</h2>
<p>Quen move eses fíos? O sistema nervioso autónomo, o que funciona en piloto automático. Ten dúas ramas que actúan como o acelerador e o freo dun coche.</p>
<p>O sistema simpático é o acelerador: prepara o corpo para actuar ante unha ameaza, un exame ou un correo urxente. Sobe o pulso e faino máis uniforme, como un tambor que marca o paso. O parasimpático, que viaxa sobre todo polo nervio vago, é o freo: domina cando descansamos, facemos a dixestión ou durmimos, e deixa que o ritmo flutúe con liberdade.</p>
<p>Cando pisamos o acelerador durante moito tempo, a variabilidade baixa: esa é a pegada do estrés que se pode ler desde fóra.</p>
<h2 id="como-a-capta-a-luz-do-teu-pulso">Como a capta a luz do teu pulso</h2>
<p>A pulseira non leva eléctrodos no peito: ilumina a pel con pequenos LED e mide canta luz volve. Cada vez que chega un latexo, os vasos énchense un pouco máis de sangue e absorben máis luz. Así se debuxa unha onda, e o algoritmo localiza o cumio de cada pulsación para calcular o tempo que separa unha doutra.</p>
<p>Con eses intervalos calcúlase, por exemplo, o RMSSD, que compara cada intervalo co seguinte e resume canto cambian de media. Un valor alto adoita indicar que o freo está activo; un baixo, que manda o acelerador.</p>
<h2 id="o-gran-inimigo-moverse">O gran inimigo: moverse</h2>
<p>Aquí está a trampa. Se camiñas, subes escaleiras ou simplemente xesticulas mentres falas, o pulso sobe por puro esforzo físico e a variabilidade cae aínda que esteas tan tranquilo.</p>
<p>Por iso a pulseira leva tamén un acelerómetro, o mesmo tipo de sensor que conta os pasos. Cando detecta que te estás movendo, descarta ou corrixe eses tramos. A cifra de estrés ten sentido sobre todo en momentos de quietude: sentado diante do ordenador, no sofá ou nunha reunión.</p>
<h2 id="a-tua-cifra-e-so-tua">A túa cifra é só túa</h2>
<p>Non existe un número de HRV «correcto» para todo o mundo. Cambia coa idade, a xenética, a forma física e mesmo coa hora do día.</p>
<p>Por iso os algoritmos non te comparan cun ideal, senón contigo mesmo. Durante os primeiros días, a pulseira aprende como é o teu corazón en repouso, sobre todo de noite. A partir de aí, a cifra de estrés expresa canto te afastas da túa propia normalidade. É unha escala relativa, máis parecida a un termómetro persoal ca á nota dun exame.</p>
<h2 id="o-que-a-pulseira-non-pode-saber">O que a pulseira non pode saber</h2>
<p>Iso si: o corazón non distingue emocións. Os nervios antes de falar en público e a euforia de ver marcar o teu equipo poden deixar unha pegada moi parecida. A pulseira mide a activación do corpo, non se te sentes ben ou mal.</p>
<p>Tamén inflúen cousas que non adoitamos asociar ao estrés: un café a media tarde, unha cea copiosa, unha copa de viño, un arrefriado que empeza ou unha mala noite. Todas pisan un pouco o acelerador. Así que, cando a cifra está alta sen motivo aparente, ás veces a explicación está no prato ou na almofada.</p>
<h2 id="ler-a-curva-non-o-instante">Ler a curva, non o instante</h2>
<p>O valor dun momento concreto di pouco. O interesante é o patrón: se as cifras soben sempre os luns pola mañá ou se un paseo despois de comer devolve o pulso á calma.</p>
<p>Queres facer a proba? Séntate e respira amodo durante dous minutos: inspira en catro segundos e expira en seis. Estás pisando o freo a propósito, e moitas veces a curva reflícteo en cuestión de minutos.</p>]]></content:encoded>
<category>estrés</category><category>HRV</category><category>sensores</category><category>como funciona</category>
<enclosure url="https://duckdik.com/blog/img/2026-11/estres-hrv-pulsera-2a5a4bdf.webp" type="image/webp" length="0"/>
</item>
<item>
<title>Cambio de hora 2026: aquela noite dormimos 26 minutos menos</title>
<link>https://duckdik.com/blog/gl/cambio-de-hora-2026-dormimos-26-minutos-menos/</link>
<guid isPermaLink="true">https://duckdik.com/blog/gl/cambio-de-hora-2026-dormimos-26-minutos-menos/</guid>
<pubDate>Thu, 05 Nov 2026 08:00:00 +0000</pubDate>
<description>A noite do cambio dormimos 26 min menos ca un sábado normal. Datos de 21.941 noites en cinco países revelan como se adaptou o corpo.</description>
<content:encoded><![CDATA[<h2 id="unha-hora-de-mais-e-26-minutos-de-menos">Unha hora de máis… e 26 minutos de menos</h2>
<p>O domingo 25 de outubro atrasamos os reloxos e, en teoría, gañamos 60 minutos de sono. Que fixemos realmente con ese agasallo? Unha análise de DuckDik sobre <strong>21.941 noites</strong> de <strong>1.569 persoas</strong> en España, Italia, Francia, Alemaña e Portugal, entre o 10 de outubro e o 1 de novembro de 2026, deixa unha resposta pouco intuitiva: a noite do cambio dormimos <strong>26 minutos menos</strong> ca un sábado normal.</p>
<p>Non é un fallo do reloxo. É o que ocorre cando o corpo e o calendario non van ao mesmo ritmo.</p>
<h2 id="a-noite-do-cambio-sen-a-sesta-de-60-minutos">A noite do cambio, sen a sesta de 60 minutos</h2>
<p>A madrugada do sábado 24 ao domingo 25, quen leva a <a href="/shop/duckdik-sense/">pulseira DuckDik Sense</a> deitou practicamente á hora de sempre: arredor das <strong>00:34</strong>. Se tivesen aproveitado a hora extra, terían durmido máis. En troques, espertaron antes do que cabería esperar e o resultado medio foi <strong>7 horas e 27 minutos</strong> de sono, fronte ás <strong>7 horas e 53 minutos</strong> dun sábado habitual.</p>
<p>A comparación fíxose con <strong>777 persoas</strong> que tiñan datos esa noite e nos sábados previos, medindo a cada unha contra os seus propios hábitos. O descanso tamén se fragmentou un pouco:</p>
<ul>
<li>As noites con menos de sete horas de sono pasaron do <strong>27 % ao 39 %</strong>.</li>
<li>Os espertos nocturnos subiron de <strong>1,5 a 1,7</strong> por noite.</li>
<li>O tempo esperto durante a noite pasou de <strong>18 a 22 minutos</strong>.</li>
</ul>
<p>En resumo: déronnos unha hora e, de media, non a investimos en durmir.</p>
<h2 id="o-luns-case-como-se-nada">O luns, case como se nada</h2>
<p>O chamativo é a rapidez coa que se recupera o sono «oficial». O <strong>luns 26</strong> a duración media foi de <strong>7 horas e 13 minutos</strong>, só <strong>catro minutos</strong> por baixo do habitual. A xente deitou <strong>cinco minutos antes</strong> e levantouse <strong>oito minutos antes</strong>, segundo a nova hora.</p>
<p>É dicir: axustamos as rutinas ao reloxo nun día. O organismo, en cambio, aínda ía ao seu aire.</p>
<h2 id="a-semana-laboral-non-perdeu-sono-acumulado">A semana laboral non perdeu sono acumulado</h2>
<p>Durante os días seguintes, moitos usuarios seguiron deitando e espertando un pouco antes do normal. A diferenza foi pechándose pouco a pouco. Pero hai un dato clave: no conxunto da <strong>semana laboral</strong> a duración media foi de <strong>7 horas e 17 minutos</strong>, <strong>igual</strong> ca no período de referencia. Non houbo unha débeda de sono acumulada. O cambio moveu sobre todo os horarios, non o total de descanso.</p>
<h2 id="espana-adaptase-antes-alemana-tarda-mais">España adáptase antes; Alemaña tarda máis</h2>
<p>Aínda que a tendencia xeral foi parecida, o ritmo de volta á normalidade non foi o mesmo en todos os países:</p>
<ul>
<li>En <strong>España</strong>, a hora habitual de espertar recuperouse en unhas <strong>tres noites</strong>, aínda que parte da semana se mantivo deitar uns dez minutos antes.</li>
<li><strong>Italia</strong> necesitou arredor de <strong>catro noites</strong>.</li>
<li><strong>Alemaña</strong> mostrou o axuste máis longo: espertar uns <strong>doce minutos antes</strong> durante toda a semana e durmir, de media, <strong>seis minutos menos</strong>.</li>
<li>En <strong>Francia</strong> case non houbo cambios de horario.</li>
<li>En <strong>Portugal</strong>, a xente tendeu a deitar antes e a durmir uns <strong>nove minutos máis</strong>.</li>
</ul>
<h2 id="madrugadores-e-noctambulos-non-reaccionan-igual">Madrugadores e noctámbulos non reaccionan igual</h2>
<p>Os <strong>madrugadores</strong> estaban case recuperados o luns, con diferenzas dun ou dous minutos respecto ao seu patrón habitual. Os <strong>noctámbulos</strong>, en cambio, arrastraron un pequeno desfase toda a semana: deitaron uns <strong>oito minutos antes</strong> e espertaron uns <strong>seis minutos antes</strong>. Ambos os grupos, iso si, perderon unha cantidade similar de sono a noite do cambio.</p>
<p>«O cambio de hora regalounos unha hora máis, pero non a aproveitamos para durmir. O máis sorprendente é que, aínda que axustamos o reloxo nunha noite, o noso corpo necesita varios días para adaptarse. E todo isto ocorre practicamente sen que nos decatemos», explica Alberto Lorente, cofundador e CEO de DuckDik.</p>
<h2 id="como-se-mediu">Como se mediu</h2>
<p>O estudo é observacional: 21.941 noites de 1.569 usuarios de DuckDik Sense en ES, IT, FR, DE e PT, do 10 de outubro ao 1 de novembro de 2026. Cada persoa comparouse cos seus propios hábitos previos, en noites equivalentes da semana. Excluíronse rexistros incompletos ou inconsistentes e corrixíronse as diferenzas horarias da madrugada do cambio. Os resultados describen esta mostra, non necesariamente toda a poboación europea.</p>
<p>A nota de prensa completa, coa táboa por países e a metodoloxía, está na <a href="https://duckdik.com/gl/prensa/notas/cambio-de-hora-resultados-2026/">sala de prensa de DuckDik</a>.</p>
<p><em>Alberto Lorente</em></p>]]></content:encoded>
<category>sono</category><category>cambio de hora</category><category>datos</category>
<enclosure url="https://duckdik.com/assets/prensa/cambio-hora-2026/cambio-hora-2026-es.png" type="image/png" length="0"/>
</item>
<item>
<title>Por que unha pulseira sen pantalla aguanta 45 días cunha carga</title>
<link>https://duckdik.com/blog/gl/pulseira-sen-pantalla-bateria-45-dias/</link>
<guid isPermaLink="true">https://duckdik.com/blog/gl/pulseira-sen-pantalla-bateria-45-dias/</guid>
<pubDate>Sat, 31 Oct 2026 08:00:00 +0000</pubDate>
<description>Por que un reloxo se carga a diario e unha pulseira sen pantalla dura 45 días: que gasta batería, como aforra o Bluetooth e por que o móbil fai as contas.</description>
<content:encoded><![CDATA[<h2 id="un-aparello-que-pasa-case-todo-o-dia-durmido">Un aparello que pasa case todo o día durmido</h2>
<p>Un reloxo intelixente adoita pedir enchufe cada un ou dous días. Unha pulseira sen pantalla como a DuckDik Sense pode aguantar ata 45 días cunha soa carga. O truco non é unha batería máxica, senón unha idea moi sinxela: un aparello que pasa a maior parte do tempo durmido e que só esperta o xusto para medir e gardar o que mediu.</p>
<p>Para entendelo, pensa na batería coma nun peto pequeno. O que importa non é tanto o seu tamaño como cantas moedas escapan cada minuto. Nun wearable hai catro grandes saídas de enerxía: a pantalla, o procesador (o «cerebro» que fai as contas), a radio que fala co móbil e o sensor de luz que mide o pulso. Unha pulseira de longa duración pecha a primeira e aperta as outras tres.</p>
<h2 id="a-pantalla-a-gran-devoradora">A pantalla, a gran devoradora</h2>
<p>En 2017, un equipo de investigadores seguiu durante 106 días 27 persoas que usaban un reloxo intelixente na súa vida normal e mediu en que se ía a enerxía. A pantalla levaba arredor do 30 % do total, case tanto coma o procesador. E iso que o reloxo só estaba plenamente «esperto», coa pantalla a pleno brillo, un 2 % do tempo.</p>
<p>Por que gasta tanto algo tan pequeno? Porque unha pantalla son milleiros de puntos de luz que hai que acender e redebuxar moitas veces por segundo, e porque cada vez que miras a hora o procesador ten que espertar para pintar a imaxe. Sen pantalla desaparece ese gasto e o procesador ten moitos menos motivos para espertar.</p>
<h2 id="unha-luz-que-pestanexa-en-vez-de-quedar-acesa">Unha luz que pestanexa en vez de quedar acesa</h2>
<p>O sensor que mide o pulso funciona con luz: uns LED iluminan a pel e un pequeno ollo electrónico mide canta luz volve (contámolo en <a href="/blog/gl/pulso-con-luz-ppg/">Pulso con luz</a>). O curioso é que esa luz non está acesa todo o tempo. Pestanexa en destelos brevísimos, moitas veces por segundo, e o sensor só «mira» durante eses destelos.</p>
<p>Ademais, moitas pulseiras axustan o ritmo de medida ao que estás a facer: no sofá non fai falta medir coa mesma intensidade ca no medio dunha carreira.</p>
<h2 id="bluetooth-que-fala-so-por-momentos">Bluetooth que fala só por momentos</h2>
<p>A pulseira non está «ao teléfono» co teu móbil todo o día. Usa Bluetooth de baixo consumo, un sistema pensado precisamente para que os dous aparellos queden en momentos concretos, intercambien uns poucos datos e volvan durmir. Segundo a norma, esas citas poden repetirse desde cada 7,5 milisegundos ata cada 4 segundos, e se non hai nada novo que contar, a pulseira pode saltar algunhas.</p>
<p>Entre cita e cita, un chip de Bluetooth típico pode quedar nun consumo de arredor dun microamperio, a millonésima parte dun amperio. É como dous amigos que, en lugar de pasar o día falando, quedan un segundo de cando en vez para poñerse ao día. Por iso é habitual que estas pulseiras garden o que miden na súa memoria e o envíen por tandas.</p>
<h2 id="a-boneca-recolle-o-mobil-pensa">A boneca recolle, o móbil pensa</h2>
<p>A outra gran clave é repartir o traballo. Interpretar as fases do sono, o estrés ou a recuperación esixe moitos cálculos. En lugar de facelo na boneca, cunha batería diminuta, faise no teléfono, que ten unha batería moitas veces maior e que, de todos os xeitos, se carga a diario. Os sinais en bruto quedan no teléfono; a conta sincroniza cifras xa resumidas en servidores da UE.</p>
<h2 id="por-que-cargar-menos-tamen-coida-a-bateria">Por que cargar menos tamén coida a batería</h2>
<p>Hai un efecto secundario curioso. As baterías de litio envellecen, en parte, con cada ciclo de carga. Se cargas un aparello todos os días, nun ano son unhas 365 cargas; cunha autonomía de 45 días, apenas unhas 8. Menos ciclos adoita traducirse nunha batería que perde capacidade máis amodo, aínda que o paso do tempo e a calor tamén inflúen.</p>
<p>A autonomía real depende de como se use. Medir o osíxeno no sangue toda a noite, rexistrar adestramentos longos con pulso continuo ou recibir moitas vibracións de avisos fai que o peto se baleire antes. E o frío intenso reduce temporalmente a enerxía que pode entregar unha batería de litio, así que nunha excursión de inverno é normal ver a porcentaxe baixar algo máis rápido.</p>]]></content:encoded>
<category>batería</category><category>sensores</category><category>como funciona</category>
<enclosure url="https://duckdik.com/blog/img/2026-10/pulsera-sin-pantalla-bateria-45-dias-d340757a.webp" type="image/webp" length="0"/>
</item>
<item>
<title>Como adiviña a túa pulseira se estás en sono profundo ou en REM</title>
<link>https://duckdik.com/blog/gl/como-adivina-a-pulseira-se-estas-en-sono-profundo-ou-rem/</link>
<guid isPermaLink="true">https://duckdik.com/blog/gl/como-adivina-a-pulseira-se-estas-en-sono-profundo-ou-rem/</guid>
<pubDate>Mon, 26 Oct 2026 08:00:00 +0000</pubDate>
<description>Sen ver o teu cerebro, unha pulseira parte a noite en tramos de 30 segundos e adiviña a túa fase de sono co pulso, a HRV e o movemento. Así o fai.</description>
<content:encoded><![CDATA[<h2 id="mentres-dormes-o-teu-pulso-toma-notas">Mentres dormes, o teu pulso toma notas</h2>
<p>Cada mañá a app cóntache canto sono profundo e canto sono REM tiveches. Curioso, porque a pulseira non ve o teu cerebro nin che mira os ollos. Como o sabe, entón? A resposta mestura pistas indirectas, estatística e unha boa dose de humildade.</p>
<h2 id="asi-se-fai-nun-laboratorio-do-sono">Así se fai nun laboratorio do sono</h2>
<p>Para clasificar o sono «de verdade» existe a polisomnografía. A persoa dorme con sensores que rexistran as ondas cerebrais (o electroencefalograma ou EEG), os movementos dos ollos e a tensión muscular. Despois, un técnico revisa a noite en tramos de 30 segundos e a cada un ponlle unha etiqueta: vixilia, N1, N2, N3 ou REM, segundo as regras da Academia Americana de Medicina do Sono (AASM).</p>
<p>N1 e N2 forman o sono lixeiro. N3 é o profundo, con ondas cerebrais lentas e amplas. No REM o cerebro actívase moito, os ollos móvense axiña e os músculos quedan case sen ton.</p>
<p>Dato curioso: nin sequera os expertos coinciden sempre. Nun programa da AASM con máis de 2.500 técnicos puntuando as mesmas gravacións, o acordo medio foi do 82,6 %, e baixaba ao 67 % no sono profundo.</p>
<h2 id="as-pistas-que-le-unha-pulseira">As pistas que le unha pulseira</h2>
<p>Sen EEG, a pulseira xoga a detective co que si nota desde o pulso:</p>
<ul>
<li><strong>Movemento.</strong> O acelerómetro detecta se te moves. É a mellor pista para separar o sono da vixilia, pero di pouco da fase.</li>
<li><strong>Pulso.</strong> Un sensor óptico segue os latexos. No sono profundo o pulso baixa e vólvese regular; no REM axítase.</li>
<li><strong>Variabilidade da frecuencia cardíaca (HRV).</strong> Son as pequenas diferenzas de tempo entre un latexo e o seguinte. Reflicten o tira e afrouxa entre o «freo» e o «acelerador» do sistema nervioso.</li>
<li><strong>Respiración.</strong> Respirar deixa pegada no pulso: ao inspirar o corazón acelérase un pouco e ao expirar frénase. De aí dedúcese o ritmo respiratorio, máis pausado no sono profundo e máis irregular no REM.</li>
<li><strong>A hora.</strong> O REM abunda máis na segunda metade da noite.</li>
</ul>
<h2 id="partir-a-noite-en-anacos-de-30-segundos">Partir a noite en anacos de 30 segundos</h2>
<p>Con eses sinais, o algoritmo imita o técnico: divide a noite en tramos duns 30 segundos (en oito horas saen 960). Para cada tramo calcula uns cantos números e un modelo, adestrado con noites gravadas ao mesmo tempo con polisomnografía, decide que fase é a máis probable: esperto, lixeiro, profundo ou REM.</p>
<p>Por iso as pulseiras falan de sono «lixeiro» en lugar de N1 e N2: sen ondas cerebrais, separar esas dúas é case imposible.</p>
<h2 id="canto-se-parece-ao-laboratorio">Canto se parece ao laboratorio?</h2>
<p>É unha estimación, non unha polisomnografía. Dino os estudos:</p>
<ul>
<li><strong>Distinguir durmido de esperto faise ben.</strong> Nun estudo de 2021 con sete dispositivos de consumo, todos recoñeceron polo menos o 93 % dos tramos de sono, pero só entre o 18 % e o 54 % dos momentos esperto.</li>
<li><strong>As fases custan máis.</strong> Con 106 persoas e 440 noites, un modelo que só usaba o movemento acertaba a fase no 57 % dos tramos; ao engadir pulso, variabilidade e a hora da noite, subía ao 79 %.</li>
<li><strong>Hai moita diferenza entre aparellos.</strong> Un estudo de 2023 con 11 dispositivos atopou acordos co laboratorio que ían de «moderados» a apenas «leves».</li>
<li><strong>As noites movidas son as máis difíciles.</strong> Co sono fragmentado, todos fallan máis.</li>
</ul>
<p>En perspectiva: se os técnicos humanos coinciden arredor do 83 %, que un algoritmo que non ve o cerebro chegue ao 79 % é notable. Pero cada noite ten a súa marxe de erro.</p>
<h2 id="que-facer-coa-cifra">Que facer coa cifra</h2>
<p>O valioso é a tendencia. Se un día marca 40 minutos de sono profundo e ao seguinte unha hora e dez, pode ser a túa noite ou o algoritmo. En cambio, se durante semanas ves que o teu sono profundo baixa cando ceas tarde, iso si é información útil.</p>
<ul>
<li><strong>Compara medias semanais ou mensuais</strong>, non días soltos.</li>
<li><strong>Fíxate primeiro no máis fiable:</strong> a que hora te dormes, canto dormes e o regular que es.</li>
<li><strong>Usa as fases como unha pista</strong> para facerte preguntas, non como un veredicto.</li>
<li><strong>Se dormes mal de forma persistente</strong>, a conversa é cun profesional sanitario, non coa app.</li>
</ul>
<p>Nunha pulseira sen pantalla como a <a href="/shop/duckdik-sense/">DuckDik Sense</a>, que tamén estima as fases do sono, o interesante chega ao mirar varias semanas seguidas.</p>]]></content:encoded>
<category>sono</category><category>fases do sono</category><category>sensores</category>
<enclosure url="https://duckdik.com/blog/img/2026-10/fases-sueno-pulsera-54d4eb82.webp" type="image/webp" length="0"/>
</item>
<item>
<title>Non descubrimos as matemáticas. Somos matemáticas</title>
<link>https://duckdik.com/blog/gl/non-descubrimos-as-matematicas-somos-matematicas/</link>
<guid isPermaLink="true">https://duckdik.com/blog/gl/non-descubrimos-as-matematicas-somos-matematicas/</guid>
<pubDate>Mon, 19 Oct 2026 08:00:00 +0000</pubDate>
<description>Nin os seus creadores entenden de todo como razoa a IA. E iso abre unha pregunta maior: e se nós mesmos fósemos matemáticas descubríndose?</description>
<content:encoded><![CDATA[<h2 id="o-que-nin-os-seus-creadores-entenden">O que nin os seus creadores entenden</h2>
<p>Hai algo da intelixencia artificial que me resulta especialmente fascinante. Non é simplemente que poida responder preguntas, escribir textos ou resolver problemas. É que está a desenvolver capacidades que os seus propios creadores non previran completamente.</p>
<p>Onte escoitei unha entrevista no Lenny's Podcast con Emmanuel Ameisen, investigador de Anthropic especializado en comprender que ocorre dentro dos grandes modelos de intelixencia artificial.</p>
<p>O sorprendente é que os seus propios creadores non entenden completamente como funcionan por dentro.</p>
<p>Sabemos como construílos e adestralos, pero non sempre comprendemos como chegan a determinadas conclusións nin por que desenvolven capacidades que ninguén lles ensinou explicitamente.</p>
<h2 id="sistemas-que-medran-non-programas">Sistemas que medran, non programas</h2>
<p>Ameisen explica que estes modelos se parecen máis a sistemas que facemos medrar mediante a aprendizaxe ca a programas tradicionais nos que definimos cada comportamento.</p>
<p>Os investigadores están a descubrir que os modelos constrúen representacións internas de conceptos, establecen relacións e desenvolven estratexias que ninguén programou directamente.</p>
<p>Todo iso ocorre mediante operacións matemáticas. Non porque os modelos inventen novas leis matemáticas, senón porque o adestramento organiza miles de millóns de parámetros ata producir mecanismos que nós aínda estamos a tentar comprender.</p>
<p>É unha situación extraordinaria: creamos estes sistemas e agora necesitamos investigalos para descubrir como aprenderon a razoar.</p>
<h2 id="unha-pregunta-que-vai-mais-ala-da-ia">Unha pregunta que vai máis alá da IA</h2>
<p>E mentres escoitaba a entrevista, xurdiume unha pregunta que vai bastante máis alá da intelixencia artificial.</p>
<p>E se as matemáticas non fosen simplemente unha ferramenta que descubrimos para entender o mundo? E se nós mesmos fósemos matemáticas?</p>
<p>E se o entendemos ao revés?</p>
<p>Sempre pensamos que os humanos descubrimos as matemáticas para explicar o universo. Pero as relacións que describen existían moito antes ca nós.</p>
<p>Os planetas seguían as súas órbitas antes de Newton. Os átomos interactuaban antes de que existise a química. E os nosos cerebros funcionan mediante procesos físicos que tamén obedecen esas mesmas leis.</p>
<h2 id="un-idioma-unha-cara-un-cerebro">Un idioma, unha cara, un cerebro</h2>
<p>Pensemos en algo tan cotián como aprender un idioma. O noso cerebro descobre patróns, establece relacións e acaba construíndo frases que nunca escoitou. Curiosamente, os modelos de intelixencia artificial fan algo parecido mediante mecanismos completamente diferentes, baseados en operacións matemáticas.</p>
<p>Ou pensemos na nosa capacidade de recoñecer unha cara entre milleiros. Facémolo de forma case instantánea, sen saber explicar como. Hoxe unha rede neuronal artificial pode desenvolver unha capacidade semellante aprendendo relacións entre enormes cantidades de datos.</p>
<p>Non significa que os nosos cerebros funcionen igual ca unha intelixencia artificial. Pero si expón algo fascinante: quizais a intelixencia non depende tanto do material do que estamos feitos como das relacións que se establecen entre os seus compoñentes.</p>
<p>E se esas relacións son matemáticas, que somos realmente?</p>
<h2 id="unha-hipotese-non-unha-certeza">Unha hipótese, non unha certeza</h2>
<p>Quizais as matemáticas non sexan simplemente unha linguaxe que inventamos para describir a realidade, senón parte da estrutura da propia realidade.</p>
<p>Isto non está demostrado. Que algo poida describirse matematicamente non significa necesariamente que sexa matemáticas. Pero o que estamos a observar coa intelixencia artificial fai que pague a pena expoñelo.</p>
<p>Porque hai algo extraordinario en que un conxunto de operacións matemáticas poida aprender, razoar e desenvolver capacidades que nin sequera os seus creadores comprenden de todo.</p>
<h2 id="as-matematicas-descubrindose-a-si-mesmas">As matemáticas descubríndose a si mesmas</h2>
<p>E se nós somos outro exemplo dese mesmo fenómeno, xurdido mediante millóns de anos de evolución biolóxica en lugar de adestramento artificial?</p>
<p>Quizais non somos seres que descubriron as matemáticas desde fóra.</p>
<p>Quizais somos unha parte do universo que, organizada dunha determinada maneira, adquiriu a capacidade de comprender as regras que a fixeron posible.</p>
<p>E quizais non descubrimos as matemáticas. Quizais somos as matemáticas descubríndose a si mesmas.</p>]]></content:encoded>
<category>intelixencia artificial</category><category>matemáticas</category><category>cerebro</category>
<enclosure url="https://duckdik.com/blog/img/2026-10/no-descubrimos-las-matematicas-778d10b0.webp" type="image/webp" length="0"/>
</item>
<item>
<title>A que hora se dorme España: datos de 36.700 noites reais</title>
<link>https://duckdik.com/blog/gl/a-que-hora-se-dorme-espana-datos/</link>
<guid isPermaLink="true">https://duckdik.com/blog/gl/a-que-hora-se-dorme-espana-datos/</guid>
<pubDate>Wed, 14 Oct 2026 08:00:00 +0000</pubDate>
<description>España dórmese ás 00:30, unha hora máis tarde ca Alemaña. Datos de 36.700 noites en cinco países, antes do cambio de hora do 25 de outubro.</description>
<content:encoded><![CDATA[<p><em>Actualizado o 14 de outubro: corrixidas as horas de espertar e os datos da fin de semana.</em></p>
<h2 id="espana-dormese-as-0030-a-mais-tardia-de-cinco-paises">España dórmese ás 00:30, a máis tardía de cinco países</h2>
<p>O domingo 25 de outubro os reloxos atrásanse unha hora e volve a pregunta de cada ano: vive España co horario cambiado? Os datos de 36.727 noites rexistradas por wearables entre xullo e outubro de 2026 dan unha resposta concreta. En España a hora media de durmirse son as 00:30, arredor dunha hora máis tarde ca en Alemaña. A hora de erguerse, en cambio, atrásase algo menos, uns 50 minutos. O resultado: catro de cada dez noites en España duran menos de sete horas.</p>
<p>Os datos proceden de 1.322 usuarios da pulseira DuckDik Sense en España, Portugal, Italia, Francia e Alemaña. Deles, 454 viven en España e suman 12.523 noites.</p>
<table>
<thead>
<tr>
<th>País</th>
<th>Dórmese</th>
<th>Esperta</th>
<th>Sono real</th>
<th>Noites de menos de 7 h</th>
<th>Pasos ao día</th>
</tr>
</thead>
<tbody>
<tr>
<td>España</td>
<td>00:30</td>
<td>08:05</td>
<td>7 h 20</td>
<td>41 %</td>
<td>10.307</td>
</tr>
<tr>
<td>Portugal</td>
<td>00:22</td>
<td>08:01</td>
<td>7 h 21</td>
<td>39 %</td>
<td>9.123</td>
</tr>
<tr>
<td>Italia</td>
<td>00:04</td>
<td>07:38</td>
<td>7 h 19</td>
<td>40 %</td>
<td>9.758</td>
</tr>
<tr>
<td>Francia</td>
<td>23:57</td>
<td>07:49</td>
<td>7 h 35</td>
<td>33 %</td>
<td>8.367</td>
</tr>
<tr>
<td>Alemaña</td>
<td>23:25</td>
<td>07:14</td>
<td>7 h 29</td>
<td>35 %</td>
<td>8.595</td>
</tr>
</tbody>
</table>
<p>Ollo coa conta: a hora de durmirse e a de espertar marcan o tempo na cama, mentres que o sono real desconta o que se tarda en coller o sono e os espertares da noite, por iso sae algo menos.</p>
<h2 id="por-que-importa-a-hora-de-durmirse-e-non-so-cantas-horas">Por que importa a hora de durmirse e non só cantas horas</h2>
<p>A diferenza entre países non está tanto en canto se dorme como en cando. Un usuario español dorme uns dez minutos menos ca un alemán, unha diferenza pequena. Pero faino co sono desprazado unha hora cara á madrugada.</p>
<p>Iso ten unha consecuencia práctica. A hora de erguerse márcana o traballo e o colexio, e atrásase menos ca a de durmirse. Quen se dorme tarde ten menos marxe: calquera noite que se alongue un pouco queda curta. Por iso en España o 17 % das noites non chega nin ás seis horas.</p>
<h2 id="a-fin-de-semana-outro-fuso-horario">A fin de semana, outro fuso horario</h2>
<p>De domingo a xoves, a hora media de durmirse en España está entre as 00:13 e as 00:21. O venres pola noite atrásase ata preto das 00:50, e o sábado, ata a unha da madrugada.</p>
<p>Catro de cada dez usuarios desprazan o seu sono unha hora ou máis entre os días laborables e a fin de semana. Os especialistas chámanlle «jet lag social»: o luns pola mañá o corpo segue no horario do sábado, igual que tras un voo con cambio de hora.</p>
<h3 id="os-mozos-os-que-mais-tarde-se-dormen">Os mozos, os que máis tarde se dormen</h3>
<p>Entre os 18 e os 29 anos, a hora media de durmirse son as 00:52. A partir dos 60, as 23:31. Os maiores de 60 son tamén os que máis dormen (7 h 39), aínda que espertan máis veces durante a noite.</p>
<h3 id="as-mulleres-dormen-uns-20-minutos-mais">As mulleres dormen uns 20 minutos máis</h3>
<p>As mulleres dormen de media 7 h 40 e os homes 7 h 20. Ademais, elas dórmense arredor de media hora antes.</p>
<h2 id="espana-camina-mais-e-dorme-menos-sesta-do-que-se-cre">España camiña máis e dorme menos sesta do que se cre</h2>
<p>Dous datos que rompen tópicos:</p>
<ul>
<li><strong>España é o país que máis camiña</strong> dos cinco: 10.307 pasos diarios de media, un 20 % máis ca Alemaña (8.595) e un 23 % máis ca Francia (8.367).</li>
<li><strong>A sesta diaria é un mito.</strong> Só o 11 % dos días inclúe unha sesta. En Alemaña e Italia é o 9 %.</li>
</ul>
<h2 id="que-pasara-co-cambio-de-hora-do-25-de-outubro">Que pasará co cambio de hora do 25 de outubro</h2>
<p>Atrasar o reloxo unha hora significa, en teoría, unha hora máis de sono esa noite. Na práctica, o corpo non cambia de horario nun día: tende a durmirse e espertar á hora de sempre durante varios días.</p>
<p>«Levamos anos discutindo o cambio de hora con opinións. Agora temos os datos de miles de noites reais para ver que pasa de verdade», explica Alberto Lorente, cofundador e CEO de DuckDik. «Os españois non durmimos moito menos cós nosos veciños, pero durmimos máis tarde ca ninguén. A semana do cambio de hora mediremos, noite a noite, canto tarda o corpo en adaptarse e publicaremos o resultado.»</p>
<p>A segunda análise, co efecto real do cambio de hora por países, publicarase a primeira semana de novembro.</p>
<h2 id="como-se-obtiveron-os-datos">Como se obtiveron os datos</h2>
<ul>
<li>Datos agregados e anónimos de usuarios da app DuckDik Health con polo menos sete noites rexistradas entre o 1 de xullo e o 12 de outubro de 2026.</li>
<li>As horas son locais en cada país. O país é aquel no que o usuario pasa máis tempo.</li>
<li>Cada usuario conta o mesmo, teña máis ou menos noites rexistradas.</li>
<li>Non é unha mostra representativa da poboación: son persoas que compraron unha pulseira de benestar, e o 72 % de quen indica o seu sexo son homes.</li>
<li>O sono estímao a pulseira a partir do movemento e o pulso.</li>
<li>O cálculo repetiuse só con usuarios que sincronizan a diario, sen noites corrixidas á man e sen incidencias abertas co servizo de atención. As conclusións son as mesmas, con diferenzas de poucos minutos.</li>
</ul>
<p>A nota de prensa completa, cos gráficos e a táboa por países para descargar, está na <a href="https://duckdik.com/gl/prensa/notas/sueno-cambio-de-hora-2026/">sala de prensa de DuckDik</a>.</p>]]></content:encoded>
<category>sono</category><category>tendencias</category><category>cambio de hora</category>
<enclosure url="https://duckdik.com/blog/img/2026-10/portada-sueno-2026-v4-gl-887eda7d.webp" type="image/webp" length="0"/>
</item>
<item>
<title>Pulso con luz: como unha pulseira mide o teu corazón sen tocalo</title>
<link>https://duckdik.com/blog/gl/pulso-con-luz-ppg/</link>
<guid isPermaLink="true">https://duckdik.com/blog/gl/pulso-con-luz-ppg/</guid>
<pubDate>Tue, 13 Oct 2026 08:00:00 +0000</pubDate>
<description>Como sabe unha pulseira o teu pulso usando só luz: que é a fotopletismografía (PPG), como calcula pulso, HRV e SpO2 e por que ás veces se equivoca.</description>
<content:encoded><![CDATA[<h2 id="unha-lanterna-diminuta-e-un-ollo-que-conta-reflexos">Unha lanterna diminuta e un ollo que conta reflexos</h2>
<p>Unha pulseira sabe o teu pulso usando só luz: acende unha pequena luz verde contra a pel, un sensor mide canta luz volve rebotada e, como o sangue absorbe luz, cada latexo cambia un chisco esa cantidade. Contando esas subidas e baixadas por minuto, o dispositivo calcula as túas pulsacións. A técnica chámase fotopletismografía, aínda que case todo o mundo a coñece polas súas siglas en inglés: PPG.</p>
<p>Se lle dás a volta a unha pulseira de actividade verás unhas luciñas (LED) e un ou dous puntos escuros: son fotodíodos, unha especie de ollo electrónico que converte a luz nun sinal eléctrico. Sen agullas nin eléctrodos: só luz que entra na pel e luz que sae.</p>
<h2 id="por-que-a-luz-ve-o-sangue">Por que a luz «ve» o sangue?</h2>
<p>No pulso, a luz choca con pel, graxa, óso e vasos sanguíneos. Case todo iso é constante: o teu óso non cambia de tamaño dun segundo a outro. O sangue, en cambio, móvese. Con cada latexo chega unha pequena onda que incha un pouco arterias e capilares. Como a hemoglobina (a proteína que lle dá ao sangue a súa cor vermella) absorbe moi ben a luz verde, máis sangue significa menos luz de volta no sensor.</p>
<p>O resultado é un sinal enorme e case fixo, cunha ondulación diminuta enriba que sobe e baixa ao ritmo do corazón. O difícil non é acender a luz, senón rescatar esa ondulación.</p>
<h2 id="dunha-onda-a-un-numero">Dunha onda a un número</h2>
<p>O sensor mide a luz moitas veces por segundo e debuxa unha curva de pequenos outeiros, un por latexo. O software fai tres cousas: <strong>limpa</strong> o sinal (como quitar o zunido dunha gravación), <strong>atopa o ritmo</strong> (se a onda se repite 1,2 veces por segundo, son 72 latexos por minuto) e <strong>comproba</strong> que o resultado sexa razoable.</p>
<p>Medindo o tempo exacto entre latexos obtense ademais a <strong>variabilidade da frecuencia cardíaca (HRV)</strong>: eses intervalos varían uns milisegundos, e esa variación reflicte o equilibrio do sistema nervioso. Precisa un sinal moi limpo, por iso adoita medirse de noite ou en repouso.</p>
<h2 id="por-que-as-veces-falla">Por que ás veces falla</h2>
<p>A ondulación do sangue é tan pequena que case calquera cousa pode tapala:</p>
<ul>
<li><strong>O movemento.</strong> Ao correr, a pulseira desprázase e crea ondas falsas. Por iso leva un acelerómetro: sabendo como se move o brazo, pode restar ese patrón.</li>
<li><strong>A luz de fóra.</strong> Levala axustada (sen apertar) e un par de dedos por riba do óso do pulso axuda moito.</li>
<li><strong>O frío</strong>, que estreita os vasos da pel, e <strong>as tatuaxes</strong>, porque a tinta tamén absorbe luz.</li>
</ul>
<p>Regra práctica: os datos son máis fiables en repouso e durmindo ca no medio dun sprint.</p>
<h2 id="vermello-e-infravermello-o-osixeno">Vermello e infravermello: o osíxeno</h2>
<p>Con dúas cores máis estímase a <strong>SpO2</strong>, o osíxeno do sangue. A hemoglobina con osíxeno e sen el absorbe a luz de xeito distinto, así que os pulsioxímetros comparan luz vermella (uns 660 nanómetros) e infravermella (uns 940 nanómetros) e tradúceno a unha porcentaxe. No pulso é máis difícil ca no dedo, por iso as pulseiras de benestar amósana como tendencia nocturna, non como proba clínica.</p>
<h2 id="a-ia-de-numeros-a-frases">A IA: de números a frases</h2>
<p>Con pulso, HRV e movemento, modelos adestrados con miles de noites <strong>estiman</strong> as fases do sono (no sono profundo o corazón vai máis lento e regular; no REM, máis variable) ou o teu nivel de estrés. Son estimacións, comparadas sempre coa túa propia liña base. A intelixencia artificial axuda sobre todo a <strong>interpretar</strong>: converte centos de puntos en frases claras como «hoxe durmiches menos profundo ca a túa media».</p>
<p>Nalgunhas pulseiras, os sinais en bruto quedan no teléfono e só se sincronizan cifras resumidas en servidores da UE; explicámolo na <a href="/wearable-datos-europa-rgpd/">nosa páxina sobre datos e RGPD</a>. Para afondar, o <a href="https://en.wikipedia.org/wiki/Photoplethysmogram" rel="noopener">artigo da Wikipedia en inglés sobre fotopletismografía</a> é un bo comezo, e para dúbidas coa túa pulseira está o <a href="/support/">centro de soporte</a>.</p>]]></content:encoded>
<category>pulso</category><category>sensores</category><category>SpO2</category>
<enclosure url="https://duckdik.com/blog/img/pulso-con-luz-ppg/pulso-con-luz-ppg-2195b335.webp" type="image/webp" length="0"/>
</item>
</channel>
</rss>
